Toyota C-HR

Al tien jaar allesbehalve saai
In 2016 introduceerde Toyota de C-HR, na de uitspraak van Akio Toyoda (de voormalig CEO en kleinzoon van de oprichter): ‘No more boring cars!’ Tien jaar later is het tijd voor een terugblik: is het gelukt? En is het als occasion eigenlijk een goede koop?

Niet gedateerd
Inmiddels zijn we al een paar jaar bij de tweede generatie, maar we richten ons nu op de eerste. Al in 2014 kwamen de Japanners met een conceptmodel genaamd C-HR Concept, in 2015 waren ze druk aan het testen en na nog een conceptmodel werd hij in maart 2016 onthuld. Al verscheen hij al een week eerder op het internet… Toen werd door AutoWeek geschreven ‘We zien een auto die duidelijk minder spectaculair en daarmee toegankelijker oogt dan de studiemodellen.’ En hij oogt ook in productievorm toch behoorlijk wild. Maar hij ziet er niet uit als een oude auto en dat is knap, want dit soort designs ogen vaak al gauw gedateerd. Maar een – nette – C-HR staat er vaak nog fris bij.

Leukste Toyota
Bij de introductie was Toyota niet heel scheutig met informatie, maar ze legden de nadruk op een sportief rijgedrag. Want ‘no more boring cars’ was een feit. Op het moment dat de pers ermee mocht rijden, dan hebben we het over november 2016, bleek dat die belofte werd waargemaakt. AutoWeek schrijft erover dat het op de sportwagen GT86 na waarschijnlijk de leukste Toyota was die je kon kopen. Ondanks de naam, die staat voor Coupe High Rider, is hij niet extreem hoog en dat vertaalt zich in het weggedrag – hij rijdt meer als een hatchback dan als een grote SUV.

Groot en klein nieuws
In 2020 pakte Toyota de C-HR lichtjes aan met een facelift, waarbij hij minimaal andere bumpers kreeg, iets andere koplampen en achterlichten, waarbij die laatsten verbonden zijn met een zwart gelakte balk. Het grootste nieuws is niet vanbuiten te zien: Android Auto en Apple Carplay zijn voortaan ondersteund, de geluidsisolatie is wat verbeterd en de stuurbekrachtiging is aangepast. Bovendien was hij er al met 1.2-liter benzinemotor met 116 pk en naar keuze een handbak of cvt-automaat én een 1.8-liter hybride aandrijflijn met 122 pk en altijd een automaat. En een lager verbruik. Aan dat rijtje werd de 2.0 hybride met 184 pk toegevoegd. De wijzigingen zijn nauwelijks zichtbaar, maar behoorlijk talrijk. Weet dus goed wat u wilt als u op zoek gaat.

Geen technische problemen
Als u dan toch een C-HR zoekt, is het ook goed om te weten dat hij niet perfect is. De voorruit is bij de eerste twee bouwjaren vrij kwetsbaar en als de cvt-automaat zoemt, kan die een probleem hebben. Bij de meeste exemplaren komt het echter niet voor en dan is het goed om te weten dat de hybriderijders gemiddeld zo’n 1:19 rijden en de eigenaren van een benzine-C-HR scoren ongeveer 1:16. De Wegenwacht kent zelfs helemaal geen technische problemen. Dus een Coupe High Rider is een veiligere koop voor uw portemonnee dan voor uw ogen. Want hoewel hij razend populair was, zijn er ook genoeg mensen die hem níét mooi vinden.

Uitstekend op orde
Er zijn nog meer argumenten om er één aan te schaffen, zélfs als u hem niet mooi vindt. Het ruimteaanbod is prima, zowel in de kofferbak (377 liter en een goed bruikbare vorm) als op de achterbank, waar de been- en hoofdruimte uitstekend op orde zijn. Bovendien is de zit er – net als voorin – meer dan prima. Vanwege de raamlijn is het uitzicht voor kleine kinderen niet de beste, maar dat is in de praktijk niet de doelgroep van de auto. Ook al had Toyota dat wel voor ogen…

Relatief goedkoop
Dan is het alweer tijd voor de conclusie. De C-HR is een schot in de roos gebleken (het hele gamma van Toyota bestaat tegenwoordig ‘no boring cars’) en ook als tweedehandskoper plukt u daar de vruchten van, met een laag verbruik en een auto die de technische perfectie nadert. Bovendien zijn exemplaren met normale kilometerstanden relatief goedkoop, met een prijskaartje van rond de 20 mille. En vergeet niet dat er ook veel mensen zijn die hem er geweldig uit vinden zien!